“...-За за, тэгээд өөр захих юм байхгүй юу, одоо уйлж болохгүй шүү... Би Мөнгөөнөөг аваад явж байна. Удахгүй очлоо.” хэмээн Гэрлээд нялх хүүхэд аргадах мэт учирлангүй хэлээд эмнэлгээс холгүйхэн хүүг нь хөтлөн алхаж явтал:
“-Ундрал“ хэмээн чангаар дуудахад цочих шахан эргэж харвал өндөр цагаан залуу танимхайран баяр хөөр болсон инээмсэглэлээр угтаж зогсоно. Ундрал хэн болохыг тааж ядан:
“-Ямартай ч харсан царай мөн дөө” гэхээс биш хаана, хэзээ харсан талаархи дүрслэл хараахан орж ирсэнгүй. Чингэтэл илүүг бодохын ч зуургүй:
“-За, сайн уу. найз минь” хэмээн өнөөх залуу их л өөриймсөг инээмсэглэсээр ирж гараа сунгахад, Ундрал бяцхан хүүг хөтлөнгөө залууг таниж ядан:
“-Сайн сайн ” хэмээн үл мэдэг түгдрээд гараа чихэндээ хүргэж:
“-За байз, Юу билээ?” гээд асуучихав.

“Та ямар намайг хүн гэж тоодог биш, ингэж байхаар анхнаасаа төрүүлээгүй бол дээр байсан юм” гэсээр Бадрал хаалга саван гарч түргэн түргэн алхлав. Түүний ард нугаснаасаа салах шахам савуулсан хаалга гунигтайяа чийхарч асгарах бороонд норсоор үлдлээ. Цухалдсандаа багтрах шахсан Бадрал гарынхаа араар нулимсаа хайнгахан арчаад юу ч юм амандаа үглэнэ. Хэрэв хэн нэг нь түүний хажууд байсан бол гомдож цөхөрсөн өнчин хүүгийн зовлонг ойлгох хүнгүй, нулимсаа урсгаж яваа Бадралыг харахад хичнээн өрөвдөлтэй дүр зураг бууна гэхэв. Гэхдээ “-Муу ч гэсэн намайг төрүүлсэн ээж минь шүү дээ, би арай л хатуу үг хэлчихлээ, энэ муу уурыг дээ” гэж бодохоос эргээд ормоор санагдавч, Загдад бууж өгөхгүйн төлөөх шаралхуу зандаа хөтлөгдөн: “Гэхдээ л энэ муу Загд” гэснээ гараа зангидан шууд л гудамжны үзүүр лүү зүглэв.

Дөнгөж дунд сургуулиа төгсөөд  удаагүй байгаа тэрээр үргэлж л “ээж” хэмээх тэр эрхэм нандин хүний мөрөөсөл болж ирсэн бол өнөөдөр түүндээ тунирхан гомдож яваа нь энэ.

Сайн байна уу? Би чамайгаа үүрдийн хайраар хайрласныг чинь минь мэдрэхгүй ч зүрх сэтгэл минь энэ бүхнийг хором бүрт батлан харуулдаг. Хэн ч над шиг чамайг хайрлаж чадах ч би чамайг хайрлаж байгаагаа бүхнээс илүүгээр хайрлаж байна гэж бодох юм. Би бүхнийг өөрийн болгож чадах нэгэн гэж бодовч даанч өчүүхэн юм даа. Хайр гэдэг үнэхээр аугаа зүйл байдаг юм байна гэдгийг би цаг мөч өнгөрөх тусам мэдэрч байна. Хүн хүнээр дутах хорвоод хайр л тэднийг холбоно. Надад юу ч хэрэггүй зөвхөн хайртай чи минь л байхад би аз жаргалтай ажлаа хийнэ. Надад намайг чин сэтгэлээсээ хайрласан чиний минь хөөрхөн инээмсэглэл, энхрийхэн улаахан тэр хацар чинь, зөндөө санаж байна гэсэн гуравхан үгс чинь миний дэргэд байхад би бүхнээс илүү жаргалтай.

Хайр олон янз – Та тавдугаар хайр нь байж чадна. Өөрийгөө чөлөөл!!!
Яг үнэндээ хайр маш олон байдаг гэдэгтэй та санал нийлэх байх. Амраг хосын, аав ээжийн , анд нөхдийн, үр хүүхдийн, Бурхны хайр гээд л ...
Тэгвэл, ингэж ангилахгүйгээр арай өөрөөр ангилаад үзье.

Нэгдүгээр хайр - Өөртөө л хайртай хүн.
Мөн чанартаа өөрийгөө ч хайрлаж чаддаггүй хүн. Тэр бол адгуус ч байж мэднэ. Бусдыг айлгаж дарамталснаараа өөрийгөө хамгаалж, хайрлаж байгаа мэт боловч өөртөө ямар их хор хөнөөл учруулж байгаагаа ч мэддэггүй өчүүхэн амьтан. Тэгээд энэ нь зөв гэж боддог. Гэвч энэ үйлдэл нь тийм бишээ.
Хоёрдугаар хайр - Өөртөө хамааралтай бүхнээ л хайрлaдаг хүн.